Sylvie (42) leeft in stille armoede: 'Mijn kinderen kunnen niet mee op schoolreis.'



“Ik ben al dertien jaar een alleenstaande moeder van twee kinderen”, vertelt Sylvie. “Daarnaast zit ik momenteel op de ziekenkas en zijn ook allebei mijn kinderen ziek. Het lukt me niet om de eindjes aan elkaar te knopen, en dus is elke dag een strijd. Ik doe mijn uiterste best om mijn hoofd boven water te houden, maar als je je kinderen niet mee op schoolreis kan sturen, doet dat enorm veel pijn.” Zo’n schoolreisje kan Sylvie simpelweg niet betalen. “Mijn kinderen merken elke dag dat wij niet zoveel geld hebben. Inmiddels zijn ze dertien en achttien jaar oud en begrijpen ze het wel, maar vroeger was dat voor hen erg moeilijk. Ik heb een kast verkocht om ervoor te zorgen dat ik gewoon eten kon kopen. Dan kon ik mijn kinderen tenminste iets meegeven naar school.” Inmiddels snappen Sylvie’s kinderen dat hun moeder daar niet altijd geld voor heeft. “Ik weet ook nog heel goed, toen Bart net zijn eerste vakantiejob had, hij van zijn eerste loon met mij naar de supermarkt wilde om lekkere dingen te halen. Dat ontroerde mij zo erg.”

Voor zoon Bart krijgt Sylvie inmiddels geen alimentatie meer, omdat hij volwassen is. “Voor Laura nog wel, maar dat is zo’n honderd euro in de maand. Rondkomen blijft lastig.” Sylvie kan ook momenteel niet kan werken. “Een paar maanden geleden werkte ik nog op Zaventem als passagiersassistente, maar toen ik een passagier in het vliegtuig moest tillen, ging er iets fout en landde hij op mijn pols. Sindsdien zit ik op de ziekenkas.”

Solliciteren gaat moeizaam. “Ik heb er net nog een afwijzing gekregen. Een paar jaar terug heb ik 1300 sollicitaties in een jaar tijd verstuurd.” Dat was in de tijd voordat Sylvie bij Zaventem werkte. Toen zat ze namelijk in dezelfde situatie. “Alleen dan nog een schepje erbovenop. In 2007 begon ik met werken bij een beveiligingsbedrijf, maar toen het bedrijf in 2010 ging reorganiseren, werd ik eruit gegooid en kwam ik in de bijstand terecht. Vijf jaar lang.”

Een heftige periode, al kwam Sylvie toen in ieder geval in aanmerking voor hulp, zoals de voedselbank. “Nu zijn mijn inkomsten daar drie euro te hoog voor. Drie euro! Om die reden val ik overal buiten. Dat is zo oneerlijk. De gemeente kijkt echt alleen maar naar de berekeningen, naar de bedragen van je inkomsten en uitgaven die zwart op wit staan.”

En daar komt dan nog eens bij dat haar dochter Laura wegens haar ziekte glutenvrij moet eten. “Die producten zijn minstens twee keer zo duur.” Maar ook Sylvie’s zoon Bart is ziek. “Hij heeft de ziekte van Crohn en moet daarvoor regelmatig naar het ziekenhuis voor controles. Toen we daarachter kwamen, dacht ik: ja, nóg een klap er bovenop.” In de opvoeding heeft Sylvie haar kinderen dan ook altijd geleerd dat gezondheid voorop staat. “Ik heb ze bijgebracht dat je van kleine dingen gelukkig kan worden, en dat spullen echt niet belangrijk zijn.”

Het is de eerste keer dat Sylvie haar verhaal met de buitenwereld deelt. “We weten dat veel gezinnen het moeilijk hebben, maar er zijn zoveel mensen die het tegen niemand in hun omgeving durven zeggen.”
“De stilte wordt altijd een beetje doorbroken tijdens de feestdagen, maar eigenlijk zou dat altijd moeten. Ik wil graag een stem zijn voor anderen”, gaat Sylvie verder. “We moeten positief blijven, dankbaar voor alles wat we hebben, hoe moeilijk het ook is. Ik heb veel zwarte gaten gezien, maar altijd denk ik: het komt wel weer goed. Gelukkig zijn samen met mijn kinderen is uiteindelijk het allerbelangrijkste.”
VT

Reacties